|3oY ŁÖV€ Tea|2

นี่คือตอนจบของคนที่ไม่พูดกัน

...

ยิ่งนานนับวันสองเราเริ่มเปลี่ยน

เปลี่ยนแปลงจากคนที่เคยคุ้นเป็นคนที่เหินห่าง

ต่างคนคิดไปว่ามีเรื่องราว ต่างใจคิดกันไปเองทุกอย่าง

ต้องไกลห่าง เปลี่ยนแปลงความรักเป็นการเฉยชา

เปลี่ยนวันที่มีความหมาย กลับกลายเป็นวันที่ดูไร้ค่า

เมื่อเธอก็ยังไม่พูดจา และฉันก็ทำเป็นเฉยชา

นี่คือตอนจบของคนไม่พูดกัน ยิ่งนานก็ยิ่งเหินห่าง

มีแต่วันเวลาที่สูญเปล่า

เพราะความไม่เข้าใจกันแค่นิดเดียว จึงทำให้เราแยกทาง

และไม่มีวันที่เราจะย้อนเวลากลับคืน

..........

จะปล่อยให้ความรู้สึกกลายเป็นแบบนี้จะดีมั้ยนะ

รู้ตัวว่าจะรักใครสักคน มันก็เป็นเรื่องยากเหลือหลาย

เพื่อนที่มีก็น้อยซะจนนับคนได้

แล้วทำไมถึงได้ไปคาดหวังอะไรจากคนอื่นเขามากมายขนาดนี้

...นิสัยก็ไม่ดี เรียนก็ไม่เก่ง น่าตาก็ไม่น่ารัก...

ไม่มีอะไรดีสักอย่าง.... จะไปเรียกร้องอะไรจากเขาได้ล่ะหือ?

เก็บหัวใจกลับคืนมาอยู่กับตัวแล้วย้ำว่า

"ไม่มีใคร"

จะดีกว่าไหม.... ก็สุดท้ายแล้ว....

เรามันก็... "ตัวคนเดียว" จริงๆ

.....ลาก่อน.....